Danas vam donosimo ipsovijest jedne žene koja je po nacionalnosti bošnjakinja a koja je sticajem okolnosti živjela u kući koja je pripadala popu. Ovu poučnu priču bi svako trebao da pročita.
Ziba je žena koja je, uprkos svim životnim okolnostima, uspela da izgradi svoju duhovnu i životnu harmoniju, uprkos tome što je odrasla u islamskoj tradiciji i provela četvrtinu svog života u pravoslavnom okruženju. Rođena u Rogatici, Ziba je doživela mnoge promene koje su oblikovale njen pogled na svet, međutim, nikada nije dozvolila da joj to bude prepreka. Provela je četiri godine pod krovom pravoslavnog svećenika u papinoj rezidenciji, kao deo porodice koja je poštovala njenu veru i koju je ona, s druge strane, prihvatila sa istim poštovanjem. Ziba je u tom okruženju naučila koliko je važno razumeti i poštovati veru i običaje drugih, bez obzira na razlike u tradicijama i uverenjima.
Nijednog trenutka nije se osećala neprihvaćenom. Niko joj nije prigovarao zbog marame koju je nosila, niti je bilo pokušaja da je natera da se ponaša ili moli na način koji joj nije prirodan. Ona i svećenik su se međusobno poštovali i živeli u harmoniji. Ziba se seća mudrih reči svećenika koji je jednom rekao: “Ti slijediš svoj put, a ja svoj, i ako poštujemo jedan drugog, nikada se nećemo sudariti.” Ove reči ostale su u njenoj duši, dajući joj snagu da nastavi dalje sa svojim životom, bez straha i nesigurnosti.
Iako je ljubav koju je imala prema svom partneru bila stavljena na test, jer su se zbog rata razdvojili, sudbina ih je ponovo spojila u Banjaluci, a zatim su započeli zajednički život u Beogradu. Ziba je odlučila da se vrati u Bosnu nakon povratka iz Austrije i tu kupila kuću u Visokom, gde je nastanila svoju porodicu. Kuća je mesto gde je svako od članova porodice imao svoj prostor, ali istovremeno je bila puna ljubavi, međusobnog poštovanja i razumijevanja.
Bonus tekst:
Dijana Đoković, majka jednog od najvećih sportista današnjice, Novaka Đokovića, vodi drugačiji, ali jednako dubok put duhovnog traženja. Dijana, rođena kao Dijana Žagar 1964. godine, odrasla je u porodici koja nije posedovala jasan duhovni okvir. U njenoj porodici nisu slavili Božić ili Uskrs, a sama Dijana priznaje da u njenom domu nije bilo mesta za vjeru, jer su njeni roditelji bili odgajani u komunističkom duhu, gde su verovali više u državu nego u Boga. S obzirom na to, Dijana nije imala temelje koje bi mogla preneti svom sinu, niti je imala čvrst duhovni oslonac.
Međutim, kasnije u životu, pod uticajem porodice svog supruga, Srđana Đokovića, u Dijani je nastala unutrašnja preobrazba. Njegova majka, Stanka, koja je bila ozbiljno bolesna, zamolila je da se djeca krste, što je u Dijaninoj porodici izazvalo talas promena. Iako isprva zbunjena, Dijana je odlučila da se krsti u pravoslavnoj crkvi, što je za nju bio lični čin vere i pripadnosti. Tada je dobila crkveno ime Milica, jer je njeno katoličko ime više odražavalo prošlost nego duhovnu preobrazbu koju je doživela.
Dijana, koja je odrasla u porodici u kojoj je vladala distanca prema verovanjima, sada je pronašla svoj duhovni put. Njen otac, Zdenko Žagar, koji je rođen u Vinkovcima i kasnije se preselio u Beograd, se seća vremena kada su živeli mnogo lakše, bez potrebe da se označavaju prema svom poreklu. Iako nije u kontaktu sa svojom kćerkom, Zdenko se seća dana kada su bili ujedinjeni kao porodica i zajedno započinjali život u Beogradu.
- Ove dve priče, iako različite u mnogim aspektima, imaju zajednički element – duhovno traženje, poštovanje tuđe vere i želja za pronalaženjem unutrašnjeg mira. I Ziba i Dijana/Milica su žene koje su u različitim okolnostima uspešno našle način da povežu svoju veru, tradiciju i identitet, iako su bile suočene sa izazovima i životnim preprekama. Bez obzira na razlike u njihovim životima, ljubav, tolerancija i duhovnost ostaju univerzalni jezici koji su im pomogli da se izbore sa sopstvenim dilemama i pronađu mir u sebi.
